( 1 ) 12 - از امام باقر ( ع ) ، فرمود : احدى نباشد كه مرتكب ستمى شود و حق ديگرى را ببرد ، جز آنكه خدا او را بدان بگيرد ، در بارهء خودش باشد يا مالش و اما ستمى كه ميان او و خدا باشد ، چون توبه كند ، خدا او را بيامرزد . ( 2 ) 13 - از عبد الأعلى مولى آل سام ، گويد : امام صادق ( ع ) آغاز سخن كرد و فرمود : هر كه ستم كند ، خدا بر او چيره كند كسى را كه به او ستم كند يا به فرزند او و يا به فرزندِ فرزندش ، من گفتم : او ستم كند و خدا ظالمى را به فرزندش يا فرزندِ فرزندش مسلّط سازد ؟ فرمود : خدا عز و جل فرمايد ( 9 سوره نساء ) : « بايد آن كسانى كه اگر به جاى خود گذارند نژادى ناتوان كه بر آنها نگرانند ( از ستم ديگران ) و بايد از خدا در پرهيز باشند و بايد بگويند گفتار درست و محكم » . ( 3 ) 14 - از امام صادق ( ع ) كه خدا عز و جل به يكى از پيغمبران خود در كشور يكى از جبّاران ، وحى فرستاد كه : نزد اين جبّار برو و به او بگو : من تو را نگماردم براى خون ريزى و گرفتن اموال ، و همانا تو را گماردم تا نالهء ستم رسيده‌ها را از من باز دارى و داد آنها را بدهى زيرا من از حق آنها نگذرم اگر چه كافر باشند .